Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Σε παραδέχομαι

                    Σε παραδέχομαι


Γλίτωσες μωρό μου, σε παραδέχομαι, γιατί τα κατάφερες μόνη σου
Σε θαύμασα, με δάκρυα, γιατί ξέρεις το αίμα νερό δε γίνεται, και χάρηκα τόσο που εσύ γλίτωσες
Σε είδα ντυμένη στα λευκά στο παιδικό σου δωμάτιο, εκεί που παίζαμε μικρές τα καλοκαίρια, θυμάσαι;
Ερχόμουν σχεδόν κάθε μέρα για να σε πάρω να πάμε στη γιαγιά, πόσο μου λείπουν εκείνες οι μέρες, ήταν το μόνο που με ένοιαζε
Κι εσύ ήθελες όλο να φεύγεις από εκεί μέσα, τα ίδια περνάω κι εγώ, μη νομίζεις, σε νιώθω
Μέχρι πριν από λίγο καιρό αναρωτιόμουν γιατί να πάρεις αυτή την απόφαση, το μεγάλο βήμα, σήμερα κατάλαβα, κι εγώ το ίδιο θα έκανα, ακόμη και τόσο νωρίς
Θυμάμαι τα πάντα, τα πρωινά που πηγαίναμε μαζί σχολείο, τη τσαχπινιά σου, δεν άντεχες στο σπίτι, πνιγόσουν, εγώ να δεις
Σε στολίσανε με όλα τα καλά στο μικρό σου δωμάτιο και πέρασαν από μπροστά μου όλες οι αναμνήσεις, όλες οι στιγμές μας, τα καλά μας, τα μαλώματά μας, οι αγκαλιές μας, οι συζητήσεις μας
Χαθήκαμε καρδιά μου, αποξενωθήκαμε, χωμένοι στις υποχρεώσεις μας, βουτηγμένοι στη ρουτίνα μας, σήμερα όμως κατάλαβα ότι είσαι στην καρδιά μου
Γλίτωσες μωρό μου και οι λόγοι αυτού του βήματος ήταν ακριβώς δίπλα σου, η απορία στο βλέμμα σου, έτρεξες να φύγεις όταν κατάλαβες καλά τον κόσμο, σε παραδέχομαι
Δίδαξε με πώς γλιτώνεις από τέτοιες καταστάσεις, πες μου, ίσως εγώ δεν έχω τον δυνατό σου χαρακτήρα, την πυγμή σου
Ποτέ δεν την είχα, δυστυχώς, εσύ ήξερες πάντα να επιβιώνεις από τέτοιες καταστάσεις, εγώ ακόμη δεν έμαθα
Τώρα όμως δε ζεις στην αβεβαιότητα, αυτά πέρασαν, σήμερα σας θαύμασα
Συγκινήθηκα στ’αλήθεια, γέμισε η καρδιά μου, ήσασταν όμορφοι, ήσασταν μαζί
Ελπίζω τα χέρια αυτά να μη σε λερώσουν, ελπίζω να συνεχίσεις με αυτό το χαμόγελο
Θα θυμάμαι πάντα τις στιγμές μας, γιατί οι περισσότερες ήταν τόσο όμορφες
Σε παραδέχτηκα σήμερα
Σε παραδέχομαι και σ’αγαπάω!

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Με άδειασες



   Με άδειασες



Σήμερα άδειασα από ζωή.

Πέρασαν από μπροστά μου τα τελευταία διόμιση χρόνια της ζωής μου, οι στιγμές,, η πορεία στο άγνωστο, οι άνθρωποι που γνώρισα, τα μέρη που είδα, οι επιστροφές μου στο “σπίτι”, πάντα τις μισούσα

Σπίτι είναι εκεί που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου

Μάλλον εγώ δεν έχω, τόση αβεβαιότητα, τόση μεγάλη απορία, σκέψεις μπλεγμένες, ανακατεμένες με πολλά “γιατί”, κλάμα και κατεστραμένα όνειρα

Η πιο μεγάλη απογοήτευση δεν είναι όταν δεν έχεις οικογένεια, αλλά όταν νομίζεις ότι έχεις και βλέπεις το σκληρό πρόσωπο των ανθρώπων που λένε ότι σ’αγαπάνε

Πόσο εύκολο να το λες

Πού ήσουν όταν έκλαιγα, πού ήσουν όταν ήμουν άρρωστη, γιατί έφυγες, γιατί δεν με έπαιρνες αγκαλιά, γιατί μια φορά δεν μπορούσα να παινευτώ κι εγώ για το ωραίο κέικ σου, γιατί ήσουν απών πάντα, ακόμη και τώρα

Όλο λόγια και κρύες αγκαλιές, το ενδιαφέρον σου ένα τηλέφωνο, μερικές ερωτήσεις για τη μέρα το διάβασμα και τέλος.

Διαβάζω, μην ανησυχείς, δε χρειάζομαι την επιτήρηση σου

Μου έμαθες να ζω χωρίς εσένα και ξέρεις;, δε θα μου λείψεις ποτέ

Έτσι κι αλλιώς σχεδόν πάντα έλειπες

Μ’άφησες μόνη να λογοδοτώ για τις δικές σας αμαρτίες, και λάθη

Σήμερα άδειασα πραγματικά, χάθηκα στις σκέψεις, μου...

Το σπίτι είναι πάντα το ίδιο άδειο, αν και δεν μένω μόνη, μ’ένω με τα απομεινάρια μιας οικογένειας που ποτέ δεν ήταν πραγματική

Σιχάθηκα αυτή τη λέξη, αλήθεια, τη φοβήθηκα

Πώς γίνεται να είδα αγάπη ή τουλάχιστον πραγματική προσοχή από ξένα άτομα, αλλά τίποτα από τα δικά μου άτομα;

Θα φύγω μια μέρα, όπως είχες κάνει κι εσύ όταν σε χρειαζόμουν, όπως κάνεις πάντα γιατί δεν αντεχεις καμμιά ευθύνη

Και τώρα τι; Μερικά ακόμη χρόνια τοξικότητας πάνω μου, σε ευχαριστεί αυτό;

Μέχρι τώρα δε σε έκρινα, τώρα το κάνω

Η ευαισθησία μου έχει πεθάνει, το δάκρυ έχει στεγνώσει και τα χείλη μου είναι πικρά, το τσιγάρο έχει μια πίκρα, αλλά είναι η μόνη παρέα τώρα

Δε νιώθω τίποτα πια, αμφιβάλλω αν θα μπορέσω να το κάνω ξανά, αυτό εξαρτάται από τη διάθεσή σου

Σε ευχαριστώ μόνο για ένα πράγμα, που μου έμαθες να μην περιμένω τίποτα από κανέναν, ούτε καν από αυτούς που είθισται να δίνουν, κι ας έχουν να δώσουν μόνο ένα χαμόγελο, ένα χαμόγελο αληθινό

Καληνύχτα από μακριά, όπως πάντα!




Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Κι εσύ λίγο...

Ένα πελώριο "γιατί" και μια θλίψη στα μάτια μου κάθε φορά που μιλάμε
Γιατί να είμαστε έτσι, γιατί να μου μιλάς έτσι
Δεν είμαι για 'σένα, δυστυχώς, ό,τι εσύ για 'μένα
Δεν σου λείπω, βλέπω, τόσο πολύ κι ούτε τα βράδια σε συντροφεύω στα όνειρά σου
Γιατί είδα με πίκρα πως όλων των άλλων η συντροφιά είναι τόσο πια πολύτιμη για 'σένα
Σπρώξε με κι άλλο στο γκρεμό, κάντο, μπορείς να το κάνεις 
Όπως όταν μου κλείνεις το τηλέφωνο, όπως όταν με ξεχνάς για ώρες κι εγώ για ώρες κοιτάζω το τηλέφωνο με την ελπίδα ότι θα χτυπήσει και θα ακούσω τη φωνή σου
Μη τα διαβάσεις όλα αυτά, ξέρω ότι η πολύ αγάπη σας πνίγει και τρέχετε να φύγετε μετά
Να ξεφύγετε από αυτό που θα θυσίαζε τα πάντα για να μιλήσετε για ένα λεπτό, να κερδίσει στο καλύτερο μια τρυφερή αγκαλιά
Κι ούτε αυτό πλέον έχει το νόημα που είχε κάποτε
Μόνο εγώ τρέμω ακόμη σα σε ακούσω και η φλόγα που ένιωθα έχει γίνει ολόκληρη πυρκαγιά
Τόσο αδιάφορος τόσο αποστασιοποιημένος θα έλεγα ακόμη και τυπικός
Με απογοήτευση θα έλεγα πως ακουμπάω μια αγάπη που δεν τρέμει σαν με ακουμπά και η φωνή δεν κομπιάζει από τη λαχτάρα που κάποτε είχε να με ακούσει
Συνέχισε να μένεις κοντά μου, θα συνεχίσω να σ΄αγαπάω 
Και πώς άραγε θα ήταν δυνατό να σταματήσω να το κάνω;
Και πώς, ακόμη, να σε αφήσω σε ένα κόσμο που δεν λυπάται και που δε διστάζει να κρίνει σε κάθε ευκαιρία
Φοβάμαι τη μοναξιά της ψυχής, αυτή μονάχα η μοναξιά με τρομάζει
Αυτή ακριβώς, ναι, αυτή που κρατάς στη τσέπη σου εύκαιρη για να μου την κερνάς με κάθε ευκαιρία
Για φαντάσου πάντα έλεγα πως από 'σένα θλίψη δεν θα δω, κι ούτε τα μάτια μου κλαμένα και πως οι εφιάλτες μου θα σβήσουν μια για πάντα
Τι ειρωνία τα είδα όλα αυτά και ας σε παρακάλεσα να μη μου τα προσφέρεις, δε μ'αρέσουν και δυσκολεύομαι να δείχνω χαρούμενη μπροστά σου 
Κι έτσι σου στερώ το χαμόγελο καμμιά φορά, όταν με σκέφτεσαι
Δεν το θέλω αυτό, μονάχα να γελάς σου ζητάω
Αλήθεια!
Χαμογέλα και πάντα θα 'μαι καλά γιατί εγώ ζω κοιτάζοντας το χαμόγελο στα μάτια σου και ακούγοντάς το στη φωνή σου
Κι αυτά τα χέρια σου που είναι να με πάρουν έστω και μια ψεύτικη αγκαλιά
Γιατί μονάχα το τηλέφωνο μου κλείνουν, εγώ είμαι η σίγουρη κι ας μη το παραδέχεσαι
Σίγουρη; 
Τυχερός θα 'σαι αν ισχύει γιατί ούτε κι εγώ με ξέρω τόσο καλά
Μα για να μην με ξέρω μάλλον δεν θα 'μαι
Γιατί αν έφτασες, λοιπόν, στα σίγουρα να με βάζεις άλλο μεγάλο λάθος να μην κάνεις
Κι εγώ γιατί νομίζεις νιώθω τόσο αισθητή την απουσία σου, γιατί σε βάζω πάνω από όλους και όλα, γιατί θυσιάζω κάθε ανούσια παρέα μόνο για να σε ακούσω;
Σίγουρο ποτέ δε σε ένιωσα και η κάθε λέξη μπορεί να 'ναι η τελευταία μας γι' αυτό την έχω ιερή
Μονάχα που πονάω
Να 'σουν κι εσύ λίγο έτσι, να φοβόσουν κι εσύ λίγο μη με χάσεις!

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Συγνώμη και πάλι!

Πόσο αφελής είμαι ώρες ώρες 
Πάλι πίστεψα σε λόγια του αέρα και του απλού ενθουσιασμού
Δε σε ξέρω ακόμη καλά ακόμη σε μαθαίνω τόσο αργά όσο μου αφήνεις να δω από τον αληθινό σου χαρακτήρα
Τώρα που σκέφτομαι όλα σου τα λόγια τώρα που έρχεται μπροστά μου το ψυχρό σου βλέμμα
Η άκαρδη στάση σου να με καρφώνεις με καρφιά αδικίας ενόσω δεν μπορώ να κρατήσω τα δακριά μου
Να με κοιτάζεις όλο έπαρση που φάνηκες ο αδικημένος, ο πάντα σωστός, αυτός που έχει αισθήματα
Γιατί εγώ δεν έχω όπως άφησες να φανεί
Εγώ δε σε σκέφτομαι ποτέ, ποτέ δε νοιάζομαι για την καρδιά σου
Μα κάτι τέτοιες ώρες κι αυτό το βλέμμα σου και τα μαχαίρια της γλώσσας σου με κάνουν να αναρωτιέμαι: Άραγε εσύ έχεις καρδιά;
Μ' αγάπησες ποτέ σου; Αιστάνθηκες ποτέ αληθινά άδειος επειδή δεν ήμουν εκεί κοντά σου;
Ή τελικά είμαι εγώ μονάχα αυτή που παλεύει μόνη της να κρύψει τις αδυναμίες της, να φανεί δυνατή, να μη δειλιάσει, να μη τα βάλει κάτω
Να αντέχει να βλέπει τις πληγές της να εξαπλώνονται χωρίς να παραπονιέται για να μη φανεί και πάλι γκρινιάρα, για να μη ρισκάρει το ότι μπορεί να γυρίσεις ξαφνικά την πλάτη
Μια αφορμή! Αυτό αρκεί...
Μια αστεία, σχεδόν γελοία αφορμή μπορεί να χαλάσει τη ζωή μου, να γκρεμίσει και πάλι τα όνειρά μου που με κόπο προσπάθησα να ξαναχτίσω
Σε έβαλα στο θρόνο της καρδιάς μου και γύρω από 'σένα έχω χτίσει τόσα όμορφα πράγματα, τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα 
Μα με έκανες και πάλι να φοβάμαι ακόμα πιο πολύ
Κάθε άνθρωπος που περνάει από τη ζωή μου φαίνεται σα να το 'χει βάλει σκοπό να με πληγώσει, να μου γκρεμίσει τα όνειρα, να με κάνει να τρομάζω να γνωρίσω τους ανθρώπους, να έρθω κοντά τους, να τους αγαπήσω
Οι έρωτές μου ήταν τόσο ανούσιοι που με την πρώτη ευκαιρία με έβαζαν στο στόχαστρο, με κολλούσαν στον τοίχο με την κάνη στον κρόταφο για να μου επισύρουν τόσα και τόσα δήθεν παραπτώματα
Ρωτήστε με, λοιπόν, σας προκαλλώ αναρωτηθήκατε ποτέ αν έχω εγώ κάποιο παράπονο; Κι αν μήπως τα δικά σας παραπτώματα με πόνεσαν καθόλου; Καταλάβατε άραγε πόσο πολύ πονάω, αλλά καταπνίγω όλο μου τον πόνο μόνο και μόνο για να μην πληγώσω κανέναν;
Πάντα πληγώνομαι και πάντα πληρώνω για κάτι λάθη μου σωστά πταίσματα
Συγχαρητήρια, λοιπόν, που τα κατάφερες και εσύ όπως και όλοι οι άλλοι
Πρέπει να νιώθεις τόση περηφάνεια που με έκανες να τρομάζω να σου μιλήσω, να αναρωτιέμαι για το πως πρέπει να σου φερθώ για να μην έχεις παράπονο, τόσος ο φόβος μου
Γιατί το ξέρω θα έρθει και πάλι η στιγμή που θα μου πεις για τα μεγάλα μου σφάλματα που αναγκαζόσουν να κρύβεις κάτω από το χαλί, να τα καλύπτεις όπως λες, να κάνεις πως δεν τα βλέπεις
Κρίμα και συγνώμη σου ζητάω
Συγνώμη που και πάλι ξεγελάστηκα και πίστεψα στον έρωτα, στην αγάπη εγώ που είχα πει πως δεν θα ξαναγαπήσω 
Συγνώμη που σ' αγάπησα τόσο πολύ, αλλά να ξέρεις σε ξεχώρισα
Μου φάνηκες διαφορετικός, ξεγελάστηκα και πάλι
Συγνώμη για την αφέλειά μου, συγνώμη και πάλι
Σ'αγαπώ και πάλι!

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ψεύτικη χαρά-ψεύτικη αγάπη!

Πάντα είχα την ανόητη ελπίδα και εντύπωση πως θα μπει στη ζωή μου κάποιος που θα με καταλαβαίνει
Κάποιος που δεν θα φοβάμαι να μην χάσω κάποιος που θα είναι δικός μου, ολόδικος μου
Έκανα λάθος όμως, όλοι κάνουμε λάθη μα εγώ συνήθως κάνω αυτά που μετά με σκοτώνουν πισώπλατα, ύπουλα, ξαφνικά
Τόσο ξαφνικά όσο ξαφνική ήταν και η άφιξή σου στη ζωή μου
Έτσι ξαφνικά λοιπόν σ' αγάπησα και κάθε μέρα σου χαρίζω λίγο ακόμη από το είναι μου και τη ψυχή μου
Πίστευα θα το εκτιμήσεις, νόμιζα πως έχεις το χάρισμα που λείπει από εσάς και την ευαισθησία να με νιώσεις έστω και λίγο
Να αιστανθείς έστω και λίγο την ανησυχία μου και τους φόβους που με κατακλύζουν κάθε βράδυ κάθε φορά που σε βλέπω να γυρνάς την πλάτη για να επιστρέψεις
Ίσως και να μπορούσες να μαντέψεις πως τις νύχτες δεν κοιμάμαι γιατί πολύ απλά κάτι με βασανίζει
Μπορεί αν ήμουν τόσο τυχερή να έβρισκα και αυτόν που θα μπορούσε να δει το δάκρυ πίσω από το διαρκές και πολλές φορές χαζό μου χαμόγελο
Που δεν θα πρόσμενε να με δει να χαμογελάω γιατί πολύ  απλά θα καταλάβαινε πως αυτό είναι ένα ψέμμα, ένα μεγάλο ψέμμα πρώτα πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό
Μα τώρα καταλαβαίνω λοιπόν!
Εσύ που λες πως με λατρεύεις δε με κατάλαβες ποτέ και ποτέ δεν είδες πίσω από το δάκρυ μου
Ποτέ δεν είδες το λόγο που κουλουριάζομαι στην άκρη στο κρεβάτι
Ποτέ δεν κατάλαβες γιατί δάκρυσα την πρώτη φορά
Και ποτέ δεν θα δεις πως πίσω από τη χαρά μου και το γέλιο μου κρύβεται ένας σωρός με βάσανα, μοναξιά και πόνος
Μα γιατί τα λέω αυτά και γιατί αναρωτιέμαι πως και δεν με κατάλαβες ποτέ;
Ποτέ και κανένας δεν με κατάλαβε
Κανείς δεν έμεινε πλάι μου μέχρι το τέλος μέχρι την πτώση
Κι εγώ πάντα έμενα εκεί και προσπαθούσα να τους βοηθήσω να σηκωθούν μα εκείνοι με έσπρωχναν κάτω μαζί τους μετά πατούσαν πάνω μου και ανέβαιναν
Αυτό θα κάνεις κι εσύ, λοιπόν;
Τώρα βρήκες για λίγο κάποια να ομορφύνει τη μουντή ζωή σου 
Κάποια ανόητη που είναι κάθε στιγμή έτοιμη να πέσει για 'σένα στο γκρεμό 
Θα ομορφύνω, λοιπόν, για όσο θέλεις τη ζωή σου θα γίνω πάλι το καλό και υπάκουο παιχνιδάκι στα χέρια κάποιου που υπεραγαπώ, ύστερα θα μείνω με τη σπασμένη σε χίλια κομμάτια καρδιά μου στα χέρια
Αβοήθητη, ανήμπορη να φάω, να πιω, να γελάσω, να προχωρήσω
Με σπασμένη καρδιά που να πας και ποιο το νόημα να ζεις;
Μα τι λέω έτσι δεν ζούσα πάντα;
Αλλά εσύ πως να το δεις αυτό;
Είδες ποτέ τα μάτια μου και τον πόνο που βγάζουν;
Ξέρεις γιατί με πιάνουν οι ανησυχίες μου κάθε φορά που γυρνάς την πλάτη;
Αναρωτήθηκες ποτέ σου τι είναι αυτό που με βασανίζει και μου τρώει λίγο λίγο την ψυχή;
Ή μήπως αποφάσισες πως είναι καλό να συμμετέχεις κι εσύ λίγο σ' αυτό;
Δεν ξέρω αν ποτέ σου είδες λίγο πέρα από το χαμόγελό μου
Μα κατάλαβα πως δεν σε νοιάζει να το δεις...

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Πάντα δίπλα μου...

Κάθε φορά που λείπεις ακούω το ίδιο τραγούδι, την ίδια μελωδία, τα ίδια λόγια
Είναι αυτό που σ' αρέσει πιο πολύ αυτό που πρωτοάκουσα από 'σένα
Το τραγούδι και τα λόγια που με συνδέουν με τη θύμησή σου εδώ και όχι λίγο καιρό
Θα έλεγα αρκετό, αρκετά πριν μπω στο μυαλό σου
Από τότε που πρωτομπήκες μέσα μου, από τότε που η καρδιά μου χτυπάει δυνατά σαν καμπάνα  μεγάλης εκκλησίας σα να χει γίνει κάτι χαρμόσυνο
Ξέρεις αυτό το τραγούδι μου κρατάει συντροφιά πολλές φορές
Αρκετές ώρες και ειδικά τις ώρες που δεν είμαστε 
Τις ώρες που προσπαθώ με όλες μου τις αισθήσεις να αιστανθώ πως είσαι κοντά μου
Ξαπλώνω, κλείνω και τα μάτια μου και σχηματίζω στη σφαίρα της φαντασίας μου την πεποίθηση ότι είσαι δίπλα μου
Το τραγούδι, τα λόγια, η μελωδία 
Ακόμη κι αν κάποτε πατήσεις όλα όσα είπες
Κι αν τελικά φύγεις πρώτος κι αν και πάλι προδωθώ ξέρω πως θα σε βρίσκω
Εγώ θα κλείνω τα μάτια μου κι εσύ θα έρχεσαι κρυφά και θα ξαπλώνεις πλάι μου σα να μη μ' άφησες ποτέ
Θα ακούω την τόσο απαλή φωνή σου και θα χαμογελώ εγκάρδια σα να χω πάρει το πολυτιμότερο απ' όλα τα δώρα
Θα μου χαιδεύεις όπως πάντα τα μαλλιά και θα σου λέω όπως πάντα πως πονάω
Κι εσύ για συγνώμη θα με παίρνεις αγκαλιά για ένα ακόμη ταξίδι στο δικό μας παράδεισο
Σ' αυτόν που φοβόμουν για καιρό να μπω, γιατί απλά βαρέθηκα να φοβάμαι
Να φοβάμαι μην τελειώσουν όλα ξαφνικά και χάσω τη γη κάτω απ' τα πόδια μου
Να τρέμω κάθε βράδυ που αποχαιρετιόμαστε μήπως αυτό είναι το τελευταίο και το πιο βαρύ αντίο
Να τρομάζω στο γεγονός ότι μπορεί αν όλα τελειώσουν να μην προλάβω να σου δείξω πως σήμερα σ' αγαπάω ακόμα πιο πολύ
Πως κάθε μέρα και κάθε στιγμή ο κόμπος  της αγάπης μου γίνεται ακόμα πιο σφιχτός
Είναι τόσο δύσκολο να έχεις τόσα όμορφα πράγματα να δώσεις και ξαφνικά να σου το απαγορεύουν
Γι' αυτό σου λέω πως φοβάμαι μήπως και δε σε ξαναδώ
Είναι στ' αλήθεια φόβος μην τύχει και δεν προλάβω να ανοίξω τα φύλλα της καρδιάς μου να δεις κι εσύ το μεγαλείο του έρωτά μου
Μα τώρα ξέρω που θα σε βρίσκω
Θα 'ναι η μορφή και η φωνή σου μπλεγμένη μέσα σε κάποιους καταθλιπτικούς στίχους που έμαθα από 'σένα χωρίς ακόμη να το ξέρεις
Κι αν στη ζωή μου τελικά βρω άλλο δρόμο κι αν δήθεν κάποιον άλλο λέω πως ερωτεύομαι, αυτό θα είναι το ψέμα μου
Το πιο μεγάλο ψέμα που θα χω πει ποτέ μου
Γιατί θα αγκαλιάζω άλλον μα θα 'ναι για 'σένα
Άλλον θα φιλώ, άλλον θα κρατώ και σε άλλον θα δίνομαι μα θα είναι όλα μόνο για 'σένα
Και γι' αυτό πάντα θα βοηθάει το τραγούδι
Θα συνομωτήσει κι αυτό μαζί με τη μοίρα, θα με βοηθήσει να προχωρήσω δίνοντάς μου την ψευδαίσθηση πως είσαι ακόμα εσύ
Πως δεν έφυγες ποτέ και πως κανένας και πάλι δεν με πρόδωσε
Πως είσαι ακόμη δικός μου κι έτσι θα μείνεις για πάντα!
Θα είσαι πάντα δίπλα μου...




Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Αγάπη είναι...

Αν βρεις την αγάπη μην την προδώσεις -Όχι, δεν θα το κάνω-
Υποσχέσεις, λόγια, ψέμματα 
Και μετά; Τι νομίζεις;
Είναι όμορφο να σκοτώνεις έτσι σα ψυχρός εκτελεστής ψυχές;
Ψυχές σα τη δική μου, ποτισμένες με μπόλικο αίμα 
Αίμα του προδωμένου έρωτα αίμα από την αγάπη που πέθανε 
Αίμα που κυλλάει αργά και βασανιστικά ανακατεμένο με το δάκρυ που χαίρεσαι να βλέπεις
Μα όχι η αγάπη σα γεννηθεί δεν πεθαίνει κι εσύ δεν την είχες ποτέ
Εσύ δεν ξέρεις να αγαπάς ξέρεις μόνο να σταυρώνεις 
Για δυο λόγια βαριά αυτό είναι το τίμημα!
Η αγάπη δεν θα σε πονέσει ποτέ, η αγάπη γιατρεύει κάθε πληγή, η αγάπη δεν πεθαίνει
Γι' αυτό σου λέω τώρα που τη βρήκες μη σκεφτείς να την προδώσεις
Θανάσιμο αμάρτημα θα διαπράξεις και θα χάσεις ό,τι πιο πολύτιμο θα μπορούσες ποτέ σου να αποκτήσεις
Έχεις νιώσει ποτέ πως είναι να σ' αγαπάνε;
Ένιωσες ποτέ ελεύθερος μέσα στη φυλακή σου;
Έχεις άραγε αιστανθεί να τρέμεις μέσα στην πιο σφιχτή αγκαλιά;
Άκουσες ποτέ πως χτυπάει η καρδιά που ερωτεύεται;
Δάκρυσες ποτέ για την αγάπη;
Ναι, έτσι περήφανα, αλύγιστα, εγγάρδια!
Κι εσύ που λες πως έχεις καρδιά, που λες πως ερωτεύτηκες και πως αγάπησες στ'αλήθεια
Μη με προδώσεις!
Την αγάπη αν τη βρεις μην την αφήσεις 
Σα μεγάλο θυσαυρό σαν κάτι το πολύτιμο φύλαξέ τη, φρόντισέ τη 
Δε θα χάσεις 
Κι ούτε να σκέφτείς να την αλλάξεις με κάτι λίγο πιο όμορφο λίγο πιο ελκυστικό λίγο πιο αρεστό
Εκείνο να ξέρεις ούτε τη ζωή του δε θα δώσει ούτε θα σε κοιτάξει στα μάτια σα παιδί
Η αγάπη κάποιοι λένε πως πονάει
Λάθος! Μα πως μπορεί;
Οι άνθρωποι μπέρδεψαν τις λέξεις και κάθε απλό ενθουσιασμό τον βάφτισαν αγάπη και λατρεία
Αγάπη είναι δόσιμο, δέσιμο, κατάθεση ψυχής, σώματος και νου
Αγάπη είναι θυσιάζω την ηρεμία μου για 'σένα
Αγάπη είναι σ'ελευθερώνω και αν θέλεις θα μείνεις αλλιώς χαμογελώ που χαίρεσαι και χαίρομαι αληθινά κι ας μη σ' έχω
Πρόσεχε, λοιπόν, μη συγχέεις τον έρωτα με την αγάπη
Ο έρωτας έρχεται δίνει χαρά, ενθουσιασμό και μετά φεύγει αφήνοντας μια πικρή γεύση στο λαιμό που δεν φεύγει
Μα η αγάπη αν έρθει δεν θα φύγει ποτέ, θα παλέψει, θα υπομείνει για χρόνια για ζωές 
Η αγάπη θα μείνει πάντα εκεί να απαλύνει τις πληγές, να σε φροντίσει, να γελάσει και να κλάψει σιμά σου και όταν έρθει εκείνη η στιγμή θα σου κλείσει τα μάτια
Δεν θα σε προδώσει ποτέ για κάτι πιο όμορφο, για κάτι ανώτερο για κάτι άλλο
Αυτή είναι η αγάπη!