Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Κι εσύ λίγο...

Ένα πελώριο "γιατί" και μια θλίψη στα μάτια μου κάθε φορά που μιλάμε
Γιατί να είμαστε έτσι, γιατί να μου μιλάς έτσι
Δεν είμαι για 'σένα, δυστυχώς, ό,τι εσύ για 'μένα
Δεν σου λείπω, βλέπω, τόσο πολύ κι ούτε τα βράδια σε συντροφεύω στα όνειρά σου
Γιατί είδα με πίκρα πως όλων των άλλων η συντροφιά είναι τόσο πια πολύτιμη για 'σένα
Σπρώξε με κι άλλο στο γκρεμό, κάντο, μπορείς να το κάνεις 
Όπως όταν μου κλείνεις το τηλέφωνο, όπως όταν με ξεχνάς για ώρες κι εγώ για ώρες κοιτάζω το τηλέφωνο με την ελπίδα ότι θα χτυπήσει και θα ακούσω τη φωνή σου
Μη τα διαβάσεις όλα αυτά, ξέρω ότι η πολύ αγάπη σας πνίγει και τρέχετε να φύγετε μετά
Να ξεφύγετε από αυτό που θα θυσίαζε τα πάντα για να μιλήσετε για ένα λεπτό, να κερδίσει στο καλύτερο μια τρυφερή αγκαλιά
Κι ούτε αυτό πλέον έχει το νόημα που είχε κάποτε
Μόνο εγώ τρέμω ακόμη σα σε ακούσω και η φλόγα που ένιωθα έχει γίνει ολόκληρη πυρκαγιά
Τόσο αδιάφορος τόσο αποστασιοποιημένος θα έλεγα ακόμη και τυπικός
Με απογοήτευση θα έλεγα πως ακουμπάω μια αγάπη που δεν τρέμει σαν με ακουμπά και η φωνή δεν κομπιάζει από τη λαχτάρα που κάποτε είχε να με ακούσει
Συνέχισε να μένεις κοντά μου, θα συνεχίσω να σ΄αγαπάω 
Και πώς άραγε θα ήταν δυνατό να σταματήσω να το κάνω;
Και πώς, ακόμη, να σε αφήσω σε ένα κόσμο που δεν λυπάται και που δε διστάζει να κρίνει σε κάθε ευκαιρία
Φοβάμαι τη μοναξιά της ψυχής, αυτή μονάχα η μοναξιά με τρομάζει
Αυτή ακριβώς, ναι, αυτή που κρατάς στη τσέπη σου εύκαιρη για να μου την κερνάς με κάθε ευκαιρία
Για φαντάσου πάντα έλεγα πως από 'σένα θλίψη δεν θα δω, κι ούτε τα μάτια μου κλαμένα και πως οι εφιάλτες μου θα σβήσουν μια για πάντα
Τι ειρωνία τα είδα όλα αυτά και ας σε παρακάλεσα να μη μου τα προσφέρεις, δε μ'αρέσουν και δυσκολεύομαι να δείχνω χαρούμενη μπροστά σου 
Κι έτσι σου στερώ το χαμόγελο καμμιά φορά, όταν με σκέφτεσαι
Δεν το θέλω αυτό, μονάχα να γελάς σου ζητάω
Αλήθεια!
Χαμογέλα και πάντα θα 'μαι καλά γιατί εγώ ζω κοιτάζοντας το χαμόγελο στα μάτια σου και ακούγοντάς το στη φωνή σου
Κι αυτά τα χέρια σου που είναι να με πάρουν έστω και μια ψεύτικη αγκαλιά
Γιατί μονάχα το τηλέφωνο μου κλείνουν, εγώ είμαι η σίγουρη κι ας μη το παραδέχεσαι
Σίγουρη; 
Τυχερός θα 'σαι αν ισχύει γιατί ούτε κι εγώ με ξέρω τόσο καλά
Μα για να μην με ξέρω μάλλον δεν θα 'μαι
Γιατί αν έφτασες, λοιπόν, στα σίγουρα να με βάζεις άλλο μεγάλο λάθος να μην κάνεις
Κι εγώ γιατί νομίζεις νιώθω τόσο αισθητή την απουσία σου, γιατί σε βάζω πάνω από όλους και όλα, γιατί θυσιάζω κάθε ανούσια παρέα μόνο για να σε ακούσω;
Σίγουρο ποτέ δε σε ένιωσα και η κάθε λέξη μπορεί να 'ναι η τελευταία μας γι' αυτό την έχω ιερή
Μονάχα που πονάω
Να 'σουν κι εσύ λίγο έτσι, να φοβόσουν κι εσύ λίγο μη με χάσεις!

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Συγνώμη και πάλι!

Πόσο αφελής είμαι ώρες ώρες 
Πάλι πίστεψα σε λόγια του αέρα και του απλού ενθουσιασμού
Δε σε ξέρω ακόμη καλά ακόμη σε μαθαίνω τόσο αργά όσο μου αφήνεις να δω από τον αληθινό σου χαρακτήρα
Τώρα που σκέφτομαι όλα σου τα λόγια τώρα που έρχεται μπροστά μου το ψυχρό σου βλέμμα
Η άκαρδη στάση σου να με καρφώνεις με καρφιά αδικίας ενόσω δεν μπορώ να κρατήσω τα δακριά μου
Να με κοιτάζεις όλο έπαρση που φάνηκες ο αδικημένος, ο πάντα σωστός, αυτός που έχει αισθήματα
Γιατί εγώ δεν έχω όπως άφησες να φανεί
Εγώ δε σε σκέφτομαι ποτέ, ποτέ δε νοιάζομαι για την καρδιά σου
Μα κάτι τέτοιες ώρες κι αυτό το βλέμμα σου και τα μαχαίρια της γλώσσας σου με κάνουν να αναρωτιέμαι: Άραγε εσύ έχεις καρδιά;
Μ' αγάπησες ποτέ σου; Αιστάνθηκες ποτέ αληθινά άδειος επειδή δεν ήμουν εκεί κοντά σου;
Ή τελικά είμαι εγώ μονάχα αυτή που παλεύει μόνη της να κρύψει τις αδυναμίες της, να φανεί δυνατή, να μη δειλιάσει, να μη τα βάλει κάτω
Να αντέχει να βλέπει τις πληγές της να εξαπλώνονται χωρίς να παραπονιέται για να μη φανεί και πάλι γκρινιάρα, για να μη ρισκάρει το ότι μπορεί να γυρίσεις ξαφνικά την πλάτη
Μια αφορμή! Αυτό αρκεί...
Μια αστεία, σχεδόν γελοία αφορμή μπορεί να χαλάσει τη ζωή μου, να γκρεμίσει και πάλι τα όνειρά μου που με κόπο προσπάθησα να ξαναχτίσω
Σε έβαλα στο θρόνο της καρδιάς μου και γύρω από 'σένα έχω χτίσει τόσα όμορφα πράγματα, τόσες στιγμές, τόσα χαμόγελα 
Μα με έκανες και πάλι να φοβάμαι ακόμα πιο πολύ
Κάθε άνθρωπος που περνάει από τη ζωή μου φαίνεται σα να το 'χει βάλει σκοπό να με πληγώσει, να μου γκρεμίσει τα όνειρα, να με κάνει να τρομάζω να γνωρίσω τους ανθρώπους, να έρθω κοντά τους, να τους αγαπήσω
Οι έρωτές μου ήταν τόσο ανούσιοι που με την πρώτη ευκαιρία με έβαζαν στο στόχαστρο, με κολλούσαν στον τοίχο με την κάνη στον κρόταφο για να μου επισύρουν τόσα και τόσα δήθεν παραπτώματα
Ρωτήστε με, λοιπόν, σας προκαλλώ αναρωτηθήκατε ποτέ αν έχω εγώ κάποιο παράπονο; Κι αν μήπως τα δικά σας παραπτώματα με πόνεσαν καθόλου; Καταλάβατε άραγε πόσο πολύ πονάω, αλλά καταπνίγω όλο μου τον πόνο μόνο και μόνο για να μην πληγώσω κανέναν;
Πάντα πληγώνομαι και πάντα πληρώνω για κάτι λάθη μου σωστά πταίσματα
Συγχαρητήρια, λοιπόν, που τα κατάφερες και εσύ όπως και όλοι οι άλλοι
Πρέπει να νιώθεις τόση περηφάνεια που με έκανες να τρομάζω να σου μιλήσω, να αναρωτιέμαι για το πως πρέπει να σου φερθώ για να μην έχεις παράπονο, τόσος ο φόβος μου
Γιατί το ξέρω θα έρθει και πάλι η στιγμή που θα μου πεις για τα μεγάλα μου σφάλματα που αναγκαζόσουν να κρύβεις κάτω από το χαλί, να τα καλύπτεις όπως λες, να κάνεις πως δεν τα βλέπεις
Κρίμα και συγνώμη σου ζητάω
Συγνώμη που και πάλι ξεγελάστηκα και πίστεψα στον έρωτα, στην αγάπη εγώ που είχα πει πως δεν θα ξαναγαπήσω 
Συγνώμη που σ' αγάπησα τόσο πολύ, αλλά να ξέρεις σε ξεχώρισα
Μου φάνηκες διαφορετικός, ξεγελάστηκα και πάλι
Συγνώμη για την αφέλειά μου, συγνώμη και πάλι
Σ'αγαπώ και πάλι!

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ψεύτικη χαρά-ψεύτικη αγάπη!

Πάντα είχα την ανόητη ελπίδα και εντύπωση πως θα μπει στη ζωή μου κάποιος που θα με καταλαβαίνει
Κάποιος που δεν θα φοβάμαι να μην χάσω κάποιος που θα είναι δικός μου, ολόδικος μου
Έκανα λάθος όμως, όλοι κάνουμε λάθη μα εγώ συνήθως κάνω αυτά που μετά με σκοτώνουν πισώπλατα, ύπουλα, ξαφνικά
Τόσο ξαφνικά όσο ξαφνική ήταν και η άφιξή σου στη ζωή μου
Έτσι ξαφνικά λοιπόν σ' αγάπησα και κάθε μέρα σου χαρίζω λίγο ακόμη από το είναι μου και τη ψυχή μου
Πίστευα θα το εκτιμήσεις, νόμιζα πως έχεις το χάρισμα που λείπει από εσάς και την ευαισθησία να με νιώσεις έστω και λίγο
Να αιστανθείς έστω και λίγο την ανησυχία μου και τους φόβους που με κατακλύζουν κάθε βράδυ κάθε φορά που σε βλέπω να γυρνάς την πλάτη για να επιστρέψεις
Ίσως και να μπορούσες να μαντέψεις πως τις νύχτες δεν κοιμάμαι γιατί πολύ απλά κάτι με βασανίζει
Μπορεί αν ήμουν τόσο τυχερή να έβρισκα και αυτόν που θα μπορούσε να δει το δάκρυ πίσω από το διαρκές και πολλές φορές χαζό μου χαμόγελο
Που δεν θα πρόσμενε να με δει να χαμογελάω γιατί πολύ  απλά θα καταλάβαινε πως αυτό είναι ένα ψέμμα, ένα μεγάλο ψέμμα πρώτα πρώτα στον ίδιο μου τον εαυτό
Μα τώρα καταλαβαίνω λοιπόν!
Εσύ που λες πως με λατρεύεις δε με κατάλαβες ποτέ και ποτέ δεν είδες πίσω από το δάκρυ μου
Ποτέ δεν είδες το λόγο που κουλουριάζομαι στην άκρη στο κρεβάτι
Ποτέ δεν κατάλαβες γιατί δάκρυσα την πρώτη φορά
Και ποτέ δεν θα δεις πως πίσω από τη χαρά μου και το γέλιο μου κρύβεται ένας σωρός με βάσανα, μοναξιά και πόνος
Μα γιατί τα λέω αυτά και γιατί αναρωτιέμαι πως και δεν με κατάλαβες ποτέ;
Ποτέ και κανένας δεν με κατάλαβε
Κανείς δεν έμεινε πλάι μου μέχρι το τέλος μέχρι την πτώση
Κι εγώ πάντα έμενα εκεί και προσπαθούσα να τους βοηθήσω να σηκωθούν μα εκείνοι με έσπρωχναν κάτω μαζί τους μετά πατούσαν πάνω μου και ανέβαιναν
Αυτό θα κάνεις κι εσύ, λοιπόν;
Τώρα βρήκες για λίγο κάποια να ομορφύνει τη μουντή ζωή σου 
Κάποια ανόητη που είναι κάθε στιγμή έτοιμη να πέσει για 'σένα στο γκρεμό 
Θα ομορφύνω, λοιπόν, για όσο θέλεις τη ζωή σου θα γίνω πάλι το καλό και υπάκουο παιχνιδάκι στα χέρια κάποιου που υπεραγαπώ, ύστερα θα μείνω με τη σπασμένη σε χίλια κομμάτια καρδιά μου στα χέρια
Αβοήθητη, ανήμπορη να φάω, να πιω, να γελάσω, να προχωρήσω
Με σπασμένη καρδιά που να πας και ποιο το νόημα να ζεις;
Μα τι λέω έτσι δεν ζούσα πάντα;
Αλλά εσύ πως να το δεις αυτό;
Είδες ποτέ τα μάτια μου και τον πόνο που βγάζουν;
Ξέρεις γιατί με πιάνουν οι ανησυχίες μου κάθε φορά που γυρνάς την πλάτη;
Αναρωτήθηκες ποτέ σου τι είναι αυτό που με βασανίζει και μου τρώει λίγο λίγο την ψυχή;
Ή μήπως αποφάσισες πως είναι καλό να συμμετέχεις κι εσύ λίγο σ' αυτό;
Δεν ξέρω αν ποτέ σου είδες λίγο πέρα από το χαμόγελό μου
Μα κατάλαβα πως δεν σε νοιάζει να το δεις...

Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου 2013

Πάντα δίπλα μου...

Κάθε φορά που λείπεις ακούω το ίδιο τραγούδι, την ίδια μελωδία, τα ίδια λόγια
Είναι αυτό που σ' αρέσει πιο πολύ αυτό που πρωτοάκουσα από 'σένα
Το τραγούδι και τα λόγια που με συνδέουν με τη θύμησή σου εδώ και όχι λίγο καιρό
Θα έλεγα αρκετό, αρκετά πριν μπω στο μυαλό σου
Από τότε που πρωτομπήκες μέσα μου, από τότε που η καρδιά μου χτυπάει δυνατά σαν καμπάνα  μεγάλης εκκλησίας σα να χει γίνει κάτι χαρμόσυνο
Ξέρεις αυτό το τραγούδι μου κρατάει συντροφιά πολλές φορές
Αρκετές ώρες και ειδικά τις ώρες που δεν είμαστε 
Τις ώρες που προσπαθώ με όλες μου τις αισθήσεις να αιστανθώ πως είσαι κοντά μου
Ξαπλώνω, κλείνω και τα μάτια μου και σχηματίζω στη σφαίρα της φαντασίας μου την πεποίθηση ότι είσαι δίπλα μου
Το τραγούδι, τα λόγια, η μελωδία 
Ακόμη κι αν κάποτε πατήσεις όλα όσα είπες
Κι αν τελικά φύγεις πρώτος κι αν και πάλι προδωθώ ξέρω πως θα σε βρίσκω
Εγώ θα κλείνω τα μάτια μου κι εσύ θα έρχεσαι κρυφά και θα ξαπλώνεις πλάι μου σα να μη μ' άφησες ποτέ
Θα ακούω την τόσο απαλή φωνή σου και θα χαμογελώ εγκάρδια σα να χω πάρει το πολυτιμότερο απ' όλα τα δώρα
Θα μου χαιδεύεις όπως πάντα τα μαλλιά και θα σου λέω όπως πάντα πως πονάω
Κι εσύ για συγνώμη θα με παίρνεις αγκαλιά για ένα ακόμη ταξίδι στο δικό μας παράδεισο
Σ' αυτόν που φοβόμουν για καιρό να μπω, γιατί απλά βαρέθηκα να φοβάμαι
Να φοβάμαι μην τελειώσουν όλα ξαφνικά και χάσω τη γη κάτω απ' τα πόδια μου
Να τρέμω κάθε βράδυ που αποχαιρετιόμαστε μήπως αυτό είναι το τελευταίο και το πιο βαρύ αντίο
Να τρομάζω στο γεγονός ότι μπορεί αν όλα τελειώσουν να μην προλάβω να σου δείξω πως σήμερα σ' αγαπάω ακόμα πιο πολύ
Πως κάθε μέρα και κάθε στιγμή ο κόμπος  της αγάπης μου γίνεται ακόμα πιο σφιχτός
Είναι τόσο δύσκολο να έχεις τόσα όμορφα πράγματα να δώσεις και ξαφνικά να σου το απαγορεύουν
Γι' αυτό σου λέω πως φοβάμαι μήπως και δε σε ξαναδώ
Είναι στ' αλήθεια φόβος μην τύχει και δεν προλάβω να ανοίξω τα φύλλα της καρδιάς μου να δεις κι εσύ το μεγαλείο του έρωτά μου
Μα τώρα ξέρω που θα σε βρίσκω
Θα 'ναι η μορφή και η φωνή σου μπλεγμένη μέσα σε κάποιους καταθλιπτικούς στίχους που έμαθα από 'σένα χωρίς ακόμη να το ξέρεις
Κι αν στη ζωή μου τελικά βρω άλλο δρόμο κι αν δήθεν κάποιον άλλο λέω πως ερωτεύομαι, αυτό θα είναι το ψέμα μου
Το πιο μεγάλο ψέμα που θα χω πει ποτέ μου
Γιατί θα αγκαλιάζω άλλον μα θα 'ναι για 'σένα
Άλλον θα φιλώ, άλλον θα κρατώ και σε άλλον θα δίνομαι μα θα είναι όλα μόνο για 'σένα
Και γι' αυτό πάντα θα βοηθάει το τραγούδι
Θα συνομωτήσει κι αυτό μαζί με τη μοίρα, θα με βοηθήσει να προχωρήσω δίνοντάς μου την ψευδαίσθηση πως είσαι ακόμα εσύ
Πως δεν έφυγες ποτέ και πως κανένας και πάλι δεν με πρόδωσε
Πως είσαι ακόμη δικός μου κι έτσι θα μείνεις για πάντα!
Θα είσαι πάντα δίπλα μου...




Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Αγάπη είναι...

Αν βρεις την αγάπη μην την προδώσεις -Όχι, δεν θα το κάνω-
Υποσχέσεις, λόγια, ψέμματα 
Και μετά; Τι νομίζεις;
Είναι όμορφο να σκοτώνεις έτσι σα ψυχρός εκτελεστής ψυχές;
Ψυχές σα τη δική μου, ποτισμένες με μπόλικο αίμα 
Αίμα του προδωμένου έρωτα αίμα από την αγάπη που πέθανε 
Αίμα που κυλλάει αργά και βασανιστικά ανακατεμένο με το δάκρυ που χαίρεσαι να βλέπεις
Μα όχι η αγάπη σα γεννηθεί δεν πεθαίνει κι εσύ δεν την είχες ποτέ
Εσύ δεν ξέρεις να αγαπάς ξέρεις μόνο να σταυρώνεις 
Για δυο λόγια βαριά αυτό είναι το τίμημα!
Η αγάπη δεν θα σε πονέσει ποτέ, η αγάπη γιατρεύει κάθε πληγή, η αγάπη δεν πεθαίνει
Γι' αυτό σου λέω τώρα που τη βρήκες μη σκεφτείς να την προδώσεις
Θανάσιμο αμάρτημα θα διαπράξεις και θα χάσεις ό,τι πιο πολύτιμο θα μπορούσες ποτέ σου να αποκτήσεις
Έχεις νιώσει ποτέ πως είναι να σ' αγαπάνε;
Ένιωσες ποτέ ελεύθερος μέσα στη φυλακή σου;
Έχεις άραγε αιστανθεί να τρέμεις μέσα στην πιο σφιχτή αγκαλιά;
Άκουσες ποτέ πως χτυπάει η καρδιά που ερωτεύεται;
Δάκρυσες ποτέ για την αγάπη;
Ναι, έτσι περήφανα, αλύγιστα, εγγάρδια!
Κι εσύ που λες πως έχεις καρδιά, που λες πως ερωτεύτηκες και πως αγάπησες στ'αλήθεια
Μη με προδώσεις!
Την αγάπη αν τη βρεις μην την αφήσεις 
Σα μεγάλο θυσαυρό σαν κάτι το πολύτιμο φύλαξέ τη, φρόντισέ τη 
Δε θα χάσεις 
Κι ούτε να σκέφτείς να την αλλάξεις με κάτι λίγο πιο όμορφο λίγο πιο ελκυστικό λίγο πιο αρεστό
Εκείνο να ξέρεις ούτε τη ζωή του δε θα δώσει ούτε θα σε κοιτάξει στα μάτια σα παιδί
Η αγάπη κάποιοι λένε πως πονάει
Λάθος! Μα πως μπορεί;
Οι άνθρωποι μπέρδεψαν τις λέξεις και κάθε απλό ενθουσιασμό τον βάφτισαν αγάπη και λατρεία
Αγάπη είναι δόσιμο, δέσιμο, κατάθεση ψυχής, σώματος και νου
Αγάπη είναι θυσιάζω την ηρεμία μου για 'σένα
Αγάπη είναι σ'ελευθερώνω και αν θέλεις θα μείνεις αλλιώς χαμογελώ που χαίρεσαι και χαίρομαι αληθινά κι ας μη σ' έχω
Πρόσεχε, λοιπόν, μη συγχέεις τον έρωτα με την αγάπη
Ο έρωτας έρχεται δίνει χαρά, ενθουσιασμό και μετά φεύγει αφήνοντας μια πικρή γεύση στο λαιμό που δεν φεύγει
Μα η αγάπη αν έρθει δεν θα φύγει ποτέ, θα παλέψει, θα υπομείνει για χρόνια για ζωές 
Η αγάπη θα μείνει πάντα εκεί να απαλύνει τις πληγές, να σε φροντίσει, να γελάσει και να κλάψει σιμά σου και όταν έρθει εκείνη η στιγμή θα σου κλείσει τα μάτια
Δεν θα σε προδώσει ποτέ για κάτι πιο όμορφο, για κάτι ανώτερο για κάτι άλλο
Αυτή είναι η αγάπη!


Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Μια ανάσα ζωής μέσα στα γκρεμισμένα όνειρα

Το πιο σκληρό απ' όλα στη ζωή μας είναι να σου γκρεμίζουν τα όνειρα σου
Αυτά που με κόπο έχτισες στο μυαλό σου, έβαλες μέσα κόσμο και κοσμάκι και τα τύλιξες με μια όμορφη κορδέλα να 'ναι αυτό το δώρο στον εαυτό σου
Το μοναδικό δώρο που έχεις κάνει για 'σένα την ίδια, που πόνεσε πολύ, που πονάει, που δύσκολα γελάει πια
Που ψάχνει διέξοδο και λίγο φως σε μια αγκαλιά, όχι σε οποιαδήποτε αγκαλιά
Σ' αυτήν τη συγκεκριμένη αγκαλιά, την περίμενε καιρό και ήρθε
Ήταν χειμώνας τότε, θυμάσαι; Μα ήρθες άνοιξη!
Εκεί βρίσκει το γέλιο της, τη ζωντάνια και το νόημα της αναπνοής της που μέχρι πριν λίγο καιρό δεν το έβρησκε
Κάποιος, κάποιοι, δεν είναι δα και λίγοι αυτοί που την πάτησαν με τα χοντροπάπουτσα της απανθρωπιάς και του άκρατου εγωισμού τους
Της έκλεβαν το γέλιο σιγά σιγά, από τότε που ήταν τόσο δα μικρούλα, κι εκείνη ένιωθε μια μικρή πληγίτσα να ανοίγει πάνω της 
Μα ούτε μιλούσε, ούτε παραπονιόταν, ούτε έκλαιγε
Μόνο το βλέμμα της άλλαζε με τον καιρό και άρχισε να αγαπά όλο και πιο πολύ τη μοναξιά
Ούτε τα παιδάκια που έρχονταν να την πάρουν για να παίξουν δεν ήθελε
Είχε τόσο νωρίς φοβηθεί τον κόσμο και την κακία του, που κλεινόταν όσο πιότερο μπορούσε μέσα της
Και μεγάλωνε έτσι μονάχη συνήθως, αφού ούτε καλά καλά γονείς δεν είχε
Μόνο το φαγητό δεν είναι ανάγκη! Και η ψυχή χρειάζεται τροφή
Μα την ψυχούλα μόνη της της έδωσε τροφή κι άρχισε να κάνει όνειρα για ένα όμορφο μέλλον
Για την ημέρα που θα ξυπνήσει κι όλα θα είναι πια καλά
Για τη στιγμή που ο κόσμος δεν θα προσπαθεί να σε πονέσει
Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια , εκείνη βυθισμένη στα όμορφα όνειρα σε έναν κόσμο ουτοπικό σαν αυτό που διάβαζε στα παραμύθια
Μα κάποτε την είπαν άσχημη και την πείραξε πολύ
Άσχημη; Μα δεν ήταν ούτε καν δώδεκα!
Πόνεσε πολύ...
Πολλά της είχαν πει, απόμακρη, μοναχική, αμίλητη... μα αυτό ήταν κάτι άλλο
Και δεν την πόνεσε τόσο η λέξη όσο το ποιος την είπε
Ήταν ο παιδικός της έρωτας αυτός, τρία χρόνια έρωτας κι εκείνος της μίλησε έτσι
Ζούφωξε ακόμη πιο πολύ στο καβούκι της, προστατευτική ασπίδα δημιούργησε και δεν άφηνε κανέναν να την πλησιάσει
Τόσο πόνο πως να τον αντέξει μια ψυχούλα;
Ήταν ο ανεκπλήρωτός της έρωτας
Από τότε φοβήθηκε να νιώθει κιόλας, φοβόταν να αγαπήσει και να ενθουσιαστεί!
Μα είχε τη δύναμη και την τόλμη και ξανάχτισε όμορφα όνειρα, μα με άλλα πρόσωπα μέσα, που δεν θα την πρόδιδαν
Και όλο μεγάλωνε και μεγάλωνε και άλλαζε σχολεία, έκανε πολλούς φίλους καρδιακούς κιόλας μα και εχθρούς
Εχθροί γίνονταν μόνοι τους, εκείνη τους μιλούσε κι οι άλλοι την αγνοούσαν σα να 'χε κάνει κάτι κακό
Μόνο με τον έρωτα δεν ασχολιόταν, το παιδικό σκίρτημα δηλαδή, τίποτα 
Αδιαφορούσε επανειλημμένα σα να φοβότανε πολύ
Μα περνούσαν τα χρόνια και όσο περνούσανε γινότανε όλο και πιο όμορφη, έτσι έλεγαν οι γύρω της τουλάχιστον
Μια όμορφη έφηβη με όμορφη ψυχή
Μα τρομοκρατημένη!
Και αφιερώθηκε στα γράμματα, έκανε παρέα με βιβλία, να θρέψει τουλάχιστον το πνεύμα της αφού την ψυχή της δεν μπορούσε να τη γεμίσει κανείς
Εκείνη πληγωνότανε κι οι άλλοι γελούσαν
Μα ξάφνου ερωτεύτηκε! Κι ήταν αμοιβαίος ο έρωτας αυτός, ήταν όμορφος, θα ήταν όμορφος αν κάποιος απ' τους δυο τολμούσε
Αν μιλούσαν μεταξύ τους για τον έρωτά τους κι όχι οι άλλοι γι' αυτόν, όλα θα 'χαν γίνει αλλιώς
Και πέρασε ο καιρός και ένας άλλος ανάξιος όπως στο τέλος αποδείχθηκε, έρωτας-αν και δεν του αξίζει να λέγεται έτσι-χτύπησε την πόρτα της καρδιάς της κι εκείνη την άνοιξε διάπλατα αμέσως
Ήθελε τόσο μα τόσο πολύ να δώσει αυτό που είχε στην ψυχή της σε κάποιον
Να κάνει πλέον όνειρα μαζί με ένα άτομο που τη νοιάζεται που κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση
Που δεν θα την εξευτελίσει, ούτε εκείνη ούτε τα συναισθήματά της ούτε τη ζωή της
Πέρασαν έτσι κάμποσοι μήνες με γέλιο, χαρά
Όλο γελούσε και είπε για πρώτη της φορά πως η ζωή είναι ωραία, πετούσε στα σύννεφα ψηλά
Μακριά απ' τον πόνο, προσπάθησε και να ξεχάσει τα παλιά, τα ψιλοκατάφερε!
Μα εκεί στην κορύφωση των συναισθημάτων, εκεί που ο έρωτας είχε φτάσει πια ζενίθ του, που κι ας ήταν άρρωστη είχε όρεξη για ζωή
Εκείνος έφυγε, έτσι σιωπηρά, χωρίς λόγο και αιτία
Το εφεδρικό αλεξίπτωτο το είχε πετάξει πιο παλιά, πίστευε πως αυτή η φορά ήταν αλλιώτικη
Γελάστηκε σα να μην ήξερε τον κόσμο
Τότε ξαναθυμήθηκε τις αδικίες που παίχτηκαν εις βάρος της παλιότερα απ' όλους
Έκλαψε και γέλασε με το πάθημά της, μίσησε τον κόσμο και πιο πολύ 'αυτούς'
Άκουγε για πληγωμένες απ' 'αυτούς' ψυχές και δεν το πίστευε ότι θα νιώσει κι εκείνη έτσι
Τουλάχιστον, έλεγε, υπάρχει δικαιοσύνη, τόσο πόνο είχε δεχτεί και αντέξει, άλλος δεν της άξιζε
Πάλι γκρεμίστηκαν τα όνειρά της, από εκείνον που ήταν μέσα σ' αυτά
Από εκείνον με τα όμορφα λόγια και τα τρυφερά χάδια
Που τον πίστεψε κι ας έλεγε το αντίθετο
Τον ερωτεύτηκε κι ας το αρνιόταν κατηγορηματικά!
Καιρό πολύ έμεινε και πάλι μόνη, μακριά από φίλους και συγγενείς, για να σκεφτεί και να τα βρει πρώτα από όλα με τον εαυτό της
Μάζεψε τα κομμάτια της, πάλεψε με τα συναισθήματά της, κράτησε την αξιοπρέπεια της ψηλά, έφυγε κυρία
Και για καιρό ήταν μόνη! Όχι, μακριά από φίλους μα μακριά απ'ο τον έρωτα
Τρομαγμένη ήταν, τρομοκρατημένη! Σα να ήρθε κάποιος μέσα στη νύχτα και της έκλεψε την καρδιά, πάγωσε το μέσα της
Κι ούτε σημασία δεν τους έδωσε τους δήθεν έρωτες που πέρασαν και θέλησαν να βρεθούν κοντά της
Πάλι μπλέχτηκε ακόμα πιο πολύ στα βιβλία, αυτά δε θα την πρόδιδαν ποτέ
Ποτέ δε θα την κάρφωναν πισώπλατα εκεί που δεν το περιμένει
Και άλλαξε παρέες αφού άλλαξε και σχολείο, μεγάλωσε!
Άρχισε τότε να ελπίζει και πάλι να ονειρεύεται ξανά μα εις μάτην
Λες και ο έρωτας τη μισούσε θανάσιμα, λες και εκείνη έφταιγε για τις πικρίες που την κερνούσαν
Ερωτεύτηκε όμως! 
Ήταν χειμώνας, ένα κρύο απόγευμα σε ένα υπόγειο με κάποιους γνωστούς
Και ξαφνικά μπήκες, χαιρέτησες και πριν ακόμη κάτσεις σε ξεχώρισε
Γνωριζόσασταν από παλιά μα δεν είχε φανταστεί κάτι τέτοιο ποτέ άλλοτε
Σε ξεχώρισε! Και βρήκε την ευκαιρία και κάθισε δίπλα σου, τόσο  κοντά που ανταλλάζατε ανάσες και όμορφα χαμόγελα
Ένιωθε κάτι σαν τσίμπημα όλη την ώρα, ακόμη κι όταν γύρισε σπίτι
Είχε πια ερωτευτεί! Το είχαν καταλάβει κι άλλοι κι ας μην τους είχε πει τίποτα απολύτως
Φαινότανε στα μάτια της, στο γέλιο της
Πλέον χαμογελούσε, μα πάλι εκείνος δεν ερχόταν κι ας της είχε υποσχεθεί πως θα της τηλεφωνήσει
Πέρασαν δυο μήνες κι είχε καταλάβει ότι δεν θα γίνει τίποτα, τον έβγαλε σχεδόν από το μυαλό της, σχεδόν τον ξέχασε
Ήταν έτοιμη να γνωρίσει νέα άτομα, που ενδιαφέρονταν κι ας μη νοιαζόταν εκείνη ούτε στο ελάχιστο
Μα ήρθες! Έφερες την άνοιξη στην καρδιά της και ας είχε ήδη μπει ένα μήνα πριν
Εκείνη τότε την ένιωσε κι ας μην το έδειχνε
Και περίμενε τη στιγμή που θα μιλήσετε κάθε βράδυ, για να σου πει πως πέρασε τη μέρα της και να μάθει νέα σου
Και βγήκατε, δεν ήσουν αυτό που προσδοκούσε αρχικά
Το άγχος, η αμηχανία ίσως έπαιξε το ρόλο της 
Μα μια άλλη φορά, σαν πρωτοφιλιθήκατε ένιωσε αλλιώς
Είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά σου και ένιωθε πως είναι σε παράδεισο
Έβλεπε τη θάλασσα που πάντα τόσο αγαπούσε και την ευχαριστούσε που της έφερε ένα τόσο όμορφο δώρο
Δεν είχε νιώσε έτσι ποτέ, και τόσο γρήγορα; Εκείνη; 
Ήσουν εσύ γι' αυτό
Μην την πληγώσεις, σε περίμενε!
Μην τη ματώσεις, σε νοιάζεται!
Να 'σαι πιστός, όπως εκείνη!
Αγάπα την και λάτρεψέ την, το αξίζει!
Το αξίζετε να μείνετε μαζί για χρόνια
Έχετε τόσα κοινά, που κάθε μέρα τα ανακαλύπτει και χαίρεται η καρδούλα της που βρήκε μια αγκαλιά να εφαρμόζει τέλεια με τη δική της
Δυο χέρια που δεν τη ματώνουν και δυο χείλη που την φιλούν, της τραγουδούν, την παρηγορούν
Μην την πληγώσεις, θα 'ναι θανάσιμη αμαρτία κι έχει τόση αγάπη να σου δώσει και κάθε μέρα αποκτά κι άλλη τόση κι άλλη τόση
Μόνο για 'σένα! Νιώθει ξανά παιδί, γελάει με τις ώρες και κάνει και πάλι όμορφα όνειρα
Τόσο όμορφα που μοιάζουν τόσο αληθινά! 
Μη τη διώξεις ποτέ και προπαντός μη της γκρεμίσεις τα όνειρα της, βρίσκεσαι κι εσύ μέσα
Γιατί το πιο δύσκολο είναι να σου γκρεμίζει τα όνειρα αυτός που είναι μέσα σ' αυτά!

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Φόβος μιας επικείμενης φυγής...

Και κατάλαβα πως νόημα δεν έχω πια κανένα
Ούτε καν για 'σένα που είπες πριν λίγο πως είμαι τα πάντα
Τα πάντα ήμουν, ναι, για εκείνο το δευτερόλεπτο, για εκείνη τη στιγμή μονάχα
Μα ίσως να μου φάνηκε, να 'ταν τα λόγια μιας κάποιας ευγένιας που με τον καιρό ξεχνιέται κι αυτή
Ήταν ό,τι απόμεινε απ' τον καλό σου χαρακτήρα
Μπορεί πάλι να μη σήμαινε τίποτε άλλο από μερικούς στίχους και μια μελωδία, ευχάριστη μόνο στα αυτιά
Στην καρδιά δε σήμαινε τίποτα!
Και βιαστικά να φύγεις, να κλείσεις, να ξεφύγεις από 'μένα, απ' τα λόγια μου
Ίσως καμμιά φορά να σε κουράζω, μπορεί να βαρέθηκες κιόλας
Λες να σε πιέζω με την αγάπη μου; Πνίγεσαι μήπως; Συγνώμη, δεν το θέλω!
Το μόνο που επιθυμώ είναι να κερδίσω την αγάπη και την προσοχή σου, όπως κέρδισες εσύ τη δική μου
Μα ξέρω πως δεν το καταφέρνω και πολύ
Τι άλλο να κάνω όμως;
Το τελευταίο πράγμα που θέλω να γίνει είναι να σε δω να φεύγεις
Κι η πιο δύσκολη στιγμή είναι αυτή που σε αποχαιρετώ κάθε φορά για να πάω σπίτι
Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι ότι μπορεί να φύγεις
Τα δάκρυά μου θα γεμίσουν στερεμένες λίμνες και ποτάμια θα ξεχυλίσουν
Κι ο ουρανός θα φοβηθεί να δακρύσει κι εκείνος, μη τύχει και πλυμμηρίσει ο κόσμος όλος
Ή μπορεί να ντραπεί κιόλας σα συναγωνιστεί μαζί μου, αδύναμη μπροστά στα δάκρια μου η βροχή
Αυτό θα κάνει ο πόνος από τη φυγή σου
Καταστροφές μονάχα, θλίψη, πλήξη και ανία
Και νομίζω πως νόημα δεν έχω πια κανένα στη ζωή σου
Νιώθω καμμιά φορά σα να 'σαι κοντά μου από ανάγκη
Ή μονάχα για την ευχαρίστηση που σου προσφέρω, που ούτε μου αρέσει ιδιαίτερα
Για μια αγκαλιά παραπάνω το κάνω, για ένα σου γέλιο παραπάνω, για ένα φιλί σου ακόμη
Για δυο όμορφα λόγια που θα ακούσω!
Για την ψευδαίσθηση πως είμαι σημαντική για κάποιον
Καθώς για κανέναν δεν μπόρεσα, δυστυχώς, να υπάρξω κάτι παραπάνω από το κορίτσι της διπλανής πόρτας
Το κορίτσι που πάντα μόνο του βαδίζει, το κορίτσι που περπατάει σκυφτά, μη τύχει και προδωθεί η απελπισία που ειναι αποτυπωμένη στα μάτια της
Καθώς όλα τα πάλεψα μονάχη και δεν ήρθε η ζωή και πολύ βολική
Σκληρή θα την χαρακτήριζα, σκληρή και αμείλικτη
Γι' αυτό τώρα που βρήκα εσένα, δεν θα αφήσω να φύγεις
Με νύχια και με δόντια, με όση δύναμη που έχει απομείνει θα σε κρατήσω δίπλα μου
Θα πολεμήσω! Για την αγάπη που κάποτε είχα αφήσει να φύγει
Και τώρα μετανιωμένη για τη δειλία που έδειξα, θα επανορθώσω 
Μα μπορεί να μην είναι στο χέρι μου και πάλι
Ζω κάθε φορά με το φόβο ότι με την πρώτη ανακάλυψη-αποκάληψη θα φύγεις
Γι' αυτό και τη φρενάρω κάθε φορά, δεν είναι ότι δε σε θέλω, είναι ότι φοβάμαι την αντίδρασή σου
Συνεπώς, τη φυγή σου!