Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Ολονύχτια σκέψη ΕΣΥ!

Πήγε κιόλας πέντε το πρωί και δεν έχω κλείσει μάτι
Σκέφτομαι ή μάλλον καλύτερα σε σκέφτομαι ή σκέφτομαι εμάς μαζί
Εμάς!
Δεν είναι πλέον ονειροφαντασία, ούτε ανόητα σχέδια για το μέλλον-μας-πλέον το ζούμε
Στ' αλήθεια σ' αγγίζω!
Άραγε κοιμάσαι τώρα;
Να 'σαι άραγε μόνος;
Ή με γεμίζεις με ψευδαισθήσεις ότι είσαι μόνο δικός μου;
Τί κτητικό συναίσθημα ο έρωτας;
Είναι πάθος αυτό που ζούμε, το αισθάνομαι! 
Σε σκέφτομαι... 
Ανόητη, είναι μακριά! Ποιόν σκέφτεσαι;
Ίσως να έχει και παρέα, να μην χρειάζεται την αγκαλιά σου, ούτε το χάδι σου, ούτε το φιλί σου!
Ανόητη; Ναι, ίσως!
Σκέφτομαι εμάς μαζί
Πότε σε είδα τελευταία φορά;-πριν ούτε καν δυο μέρες- κι είπαμε θα ειδωθούμε πάλι σε τέσσερις!
Αν αντέχω;
Τη δυνατή θα παριστάνω πάλι, τι νομίζεις;
Τη δυνατή μπροστά σου, τη δυνατή μπροστά σε όλους τους άλλους, εκτός από 'μένα
Ξέρω την αλήθεια, τη νιώθω κιόλας
Την αισθάνομαι στο στομάχι μου, στην καρδιά μου, στο κορμί μου
Λείπεις κι αυτό μου προκαλλεί λύπη!
Τέσσερις μέρες χώρια;
Θα αντέξω, θα το δεις! 

2 σχόλια:

  1. Αχ αυτή η αναμονή... πόσο συγκλονίζει το σώμα ολόκληρο, πόσο τσακίζει την καρδιά από τους χτύπους της που ολοένα και γίνονται πιο πολλοί, πιο δυνατοί...! Όταν τον δεις, να του δείξεις πόσο σου έλειψε... τίποτα άλλο δεν θα θέλει κι αυτός παραπάνω! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως τα λες είναι πραγματικά! Ναι, αυτό έκανα κι έχεις δίκιο! :) Να 'σαι καλά!

      Διαγραφή