Ένας άνθρωπος στην αγκαλιά μου...


Θέλω έναν άνθρωπο στην αγκαλιά μου
Να του μιλάω για όλα τα ασήμαντα της μέρας 
κι εκείνος να με ακούει με λαχτάρα!

Να λέω το "πώς" και το "γιατί" των όλων 
και να λέει για τις ασχολίες του μ' αυτούς που έχουν πια ηρεμήσει!
Γιατί είχα χρόνια να νιώσω έναν άνθρωπο στην αγκαλιά μου
έστω και ψεύτικο, έστω και ψεύτη, υποκριτή!

Μήπως αγκάλιασα και ποτέ μου αληθινό άνθρωπο;
Ένιωθα τα αγκάθια των χεριών και της γλώσσας του επάνω μου
μα δεν το καταλάβαινα!
Κι ύστερα, αφού λοιπόν συνήθισα στον πόνο
κατάφερε να με πληγώσει λίγο ακόμα!
Με ένα αίσθημα υπεροχής και απανθρωπιάς 
με χτύπησε ακόμα πιο πολύ έτσι για το καλό του!

Θέλω έναν άνθρωπο στην αγκαλιά μου
Να μου παίζει μουσική μονάχα 
κι εγώ με ένα χαμόγελο κι ένα απαλό μου χάδι 
να λέω "ευχαριστώ!"

Και κάποιες νύχτες δίχως ύπνο
νύχτες με σκέψεις της οργής και της αρρώστιας του μυαλού
έτσι απλά με τη μουσική του να με γαληνεύει!

Άλλες φορές να περιμένει μέχρι αργά 
να μάθει τα ανόητα της μέρας μου
να γελάσει με τα ευτράπελα της ζωής μου
και να λυπηθεί μαζί μου!

Θέλω έναν άνθρωπο στην αγκαλιά μου
αυτόν που θα με θυμάται
κι ας πέρασε καιρός από τότε που ειδωθήκαμε!

Έναν τέτοιο απλό άνθρωπο θέλω στην αγκαλιά μου
Φαίνεται τελικά πως θέλω εσένα
που τόσο ξαφνικά μα τόσο υπέροχα μπήκες στη ζωή μου!

Που χωρίς καν να με ξέρεις καλά
μαντεύεις ό,τι μου αρέσει κι αγαπώ!
Που τα βράδια μου κρατάς έστω κι από μακριά συντροφιά
κι ας υποφέρεις!

Μα όπως φαίνεται... θα υποφέρουμε μαζί!

Το ρολόι κι Εγώ:Εμείς!

Περπατώντας στο δρόμο μονάχη μου
Κοιτάζω τις βιτρίνες και καθρεφτίζομαι στα τζάμια τους
Πόση θλίψη μπορεί να αντέξει τούτο το τζάμι;;
Είναι και υγρό, ίσως για να τραβήξει την προσοχή του κόσμου
Συνεχίζω το δρόμο μου και κοιτάζω γύρω μου τον κόσμο
Ζευγαράκια πιασμένα χέρι-χέρι, κάπου-κάπου και κάποιο παιδί μαζί, ευτυχία
Άνθρωποι γερασμένοι και σκυφτοί, άλλοι σκυφτοί και αδιάφοροι
Μικροπωλητές και επαγγελματίες
Παρέες ανθρώπων, παρέες
Ζηλεύω καμμιά φορά να ξέρεις
Αναλογίζομαι τη ζωή μου και το χρόνο μου
Το χρόνο μας, το δυνητικά δικό μας χρόνο στον ουτοπικό δικό μας κόσμο
Μέσα στη βουή του κόσμου εγώ δεν ακούω τίποτα
Ακούω μόνο το κλειδί της πόρτας όταν μπω στο άδειο, παγωμένο σπίτι
Μαύρο σκοτάδι, χάος όπως είναι και οι σκέψεις μου
Καλησπερίζω το δωμάτιο μου και πετάω ό,τι περιττό κουβαλάω πάνω μου
Μόνο ο καθρέφτης μου δίνει σημασία, και το ρολόι
Πάντα μου μιλάει το ρολόι
Κάνει κρύο, τρέμω και περιμένω, ποιον άλλο εκτός από 'σένα;;
Κοιτάζω και πάλι, αυτή τη φορά έξω από το παράθυρο
Μήπως και ήθελες να γίνω μια αλλοιώτικη Ιουλλιέτα
Κι ερχόσουν στο παράθυρό μου ή έστω περνούσες δήθεν τυχαία
Το κρεβάτι άδειο, απείραχτο, κάθομαι
Κάνω συντροφιά στη μοναξιά που ποτέ δεν με αφήνει
Είναι η καλύτερή μου φίλη
Μιλάμε μαζί ατελείωτες ώρες για όσα ζήσαμε, για όσα χάσαμε, για την απουσία κάποιου
Το ρολόι πάντα μου μιλάει
Πάντα μου μιλούσε από τότε
Το ρωτούσα που είσαι και πότε θα 'ρθεις κι εκείνο συνέχιζε να γυρνάει
Σα να ήθελε να μου πει πως δεν θα 'ρθεις ποτέ
Πως δεν θα σταματήσεις σα με συναντήσεις
Ούτε κι εγώ σταμάτησα, λοιπόν, έτσι μου λέει το ρολόι
Να προχωράω...

Ζωή μέσα από όνειρο

Στέκεις και περιμένεις
 Ανύμπορος να κάνεις κάτι, να αλλάξεις κάτι
 Χωρίς πολλές πολλές ελπίδες
 Πέθαναν κι αυτές μαζί με τα όμορφα σου όνειρα
 Κι ας λένε πως πεθαίνει η ελπίδα πάντα τελευταία
 Μα όχι, πριν είπαμε ότι περιμένεις
 Δεν πέθανε, ζει ακόμη, φυτοζωεί
 Όπως εσύ η ίδια
 Ζεις με τα ελάχιστα περιμένωντας αυτό το καλύτερο αύριο
 Με όνειρα σαν κι αυτά που βλέπεις το βράδυ
 Εύχεσαι να 'ταν αληθινά
 Γι' αυτό και λυπάσαι κάθε φορά που σε ξυπνάνε
 Μακάρι να μην τέλειωνε ποτέ
 Κι αν είναι να ζεις τόσο ωραία μόνο στα όνειρά σου
 Κάλλιο ποτέ να μην ξυπνήσεις
 Τι να το κάνεις;;
 Η πραγματικότητα σκληρή, σχεδόν φρικιαστική
 Και πονάει, Θεέ μου
 Πόσο πονάει η μοναξιά της ψυχής
 Να περνάν οι μέρες και οι 'βδομάδες
 Κι εσύ να βουλιάζεις όλο και πιο πολύ
 Στο βούρκο των σκεψεών σου
 Και όλα να 'ναι ίδια
 Και τα μάτια εκείνα να 'ναι αλλού
 Κι όλο να ξεμακραίνουν
 Και ξαφνικα φωνάζω πως σε θέλω και τραντάζομαι
 Κι ύστερα με φόβο εμφανίζομαι
 Νόμιζα πως με άκουσαν
 Μα ήταν στον κόσμο του ονείρου μου με ήρωα εσένα
 Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ήταν αλήθεια και πάλι
 Και πάλι τα απογεύματα θα 'ναι μουντά και μοναχικά
 Και πάλι, τι νομίζουν πως ζητάς;;
 Δυο χέρια να σφίγγουν τα δικά σου
 Δυο μάτια να μιλάτε δίχως λόγια
 Δυο χειλη υγρά και καυτά να σε ζεσταίνουν με την ανάσα τους
 Τίποτα δύσκολο, τίποτα ακατόρθωτο
 Τίποτα ακριβό, μα ανεκτίμητο!
 Συντροφικότητα λέγεται νομίζω
 Το έχω κι εγώ στ΄αλήθεια ξεχάσει...

Μικροί ήρωες ζωής...

Κι υπάρχουν κάτι ψυχές ολομόναχες σ αυτόν τον κόσμο
Που κανείς δε γυρνάει να τους δώσει έστω και λίγη σημασία
Που ζούνε μόνοι τους, υπομένουν και παλεύουν 
Παλεύουν να σταθούν στα πόδια τους, να μη λυγίσουν, να μην το δει κανείς
Περήφανες ψυχές που κάνουν παρέα με τη μοναξιά, προτιμούν την αξιοπρέπεια από τη ζητιανιά της υποτιθέμενης φιλίας, της μη ουσιαστικής συντροφικότητας
Μόνο κοιτούν τον άλλο κόσμο από απόσταση ασφαλείας
Και μια πικρή γευση δημιουργείται στο λαιμό, είναι η πίκρα του μόνου
Κι είναι οι πιο δυνατές ψυχές αυτές
Κι αξίζουν τόση πολλή αγάπη, μα δεν παίρνουν ούτε ένα μικρό της δείγμα
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι και οι πιο άτυχοι, γιατί αυτοί οι άνθρωποι γεννήθηκαν μόνο για να πονάνε
Κι είναι και κάποιοι άνθρωποι που συνεχώς γελάνε
Ούτε ένα δάκρυ δεν πέφτει από τα μάτια τους και τα χείλη τους μόνο καλό έχουν να πουν
Είναι, λοιπόν, οι ίδιοι άνθρωποι
Είναι μικροί ήρωες της ζωής που προσπαθούν να κρύψουν τη θλίψη και τη μελαγχολία πίσω από ένα πλατύ χαμόγελο
Και του ξεγελάνε όλους, γιατί κανείς δεν είναι τόσο κοντά τους ώστε να δει τα δάκρυα πίσω από τα εκφραστικά τους μάτια
Είπαμε πως είναι μόνοι κι έρημοι...
Δεν μιλάνε συχνά, από φόβο μήπως κάποιο κόμπιασμα στη φωνή μαρτυρήσει την προσπάθεια να κρύψουν το λυγμό τους
Κάτι τέτοιοι άνθρωποι μου θυμίζουν εμένα και τη σύντομη πορεία μου
Το γέλιο δεν φεύγει από το πρόσωπό μου, λες και είναι κι αυτό βαμμένο, ζωγραφισμένο με κοκκινάδι των χειλιών
Δυο χειλιών που έμαθαν να συζητούν μόνο με τον εαυτό τους, γιατί κανείς δεν τα ακούει
Δυο χειλιών που όλο γελούν σαν κανένας κλόουν σε παιδική γιορτή
Δυο, λοιπόν, χειλιών που έχουν τόσα να πουν και να βροντοφωνάξουν
Κι όλη αυτή η δύναμη γίνεται έμπνευση για τέχνη που κανείς δε τη διαβάζει, που θα ρημάξει μαζί με την ψυχή τους
Έτσι υπάρχουν κάτι ολομόναχες ψυχές σαν κι εμένα που κάνουν το δάκρυ χαμόγελο και τη δύναμη τέχνη
Υπάρχουν κάτι μικροί ήρωες ζωής....

Άραγε θυμάσαι;

Θυμάσαι;; Μην αργήσεις μου έλεγες, μα είναι ήδη αργά
Κι εγώ ακόμη περιμένω
Στέκομαι καμιά φορά αμίλητη, σκεπτόμενη τις όμορφες στιγμές μας να θυμάμαι
Στ' αλήθεια τις θυμάμαι, εγώ που δήθεν ξεχνάω εύκολα
Σε αντίθεση με 'σένα που δεν ξεχνούσες ποτέ μα τόσο εύκολα έφυγες
Και ναι, γελούσα λίγο πιο μετά, έτσι φαινόταν
Κάθε μέρα φορούσα ένα ψεύτικο χαμόγελο
Λίγο μετά το είχα ήδη συνηθίσει
Γιατί είπα πως πρέπει να μάθω να ζω για σένα μακριά σου
Θυμάσαι;; Άραγε τώρα που κοιτάς θυμάσαι;;
Εσύ που δεν ξεχνούσες ποτέ τη δική μας μέρα, τα τελείωσες όλα ακριβώς τότε
Ίσως για να με σημαδέψεις ακόμη πιο πολύ, για να θυμάμαι δύο γεγονότα
Και να μπερδεύομαι μη ξέροντας τι να κάνω, τι να νιώσω;
Μα ίσως δεν ξέχασες ποτέ
Ένα κομμάτι του εαυτού σου είναι εδώ
Γι' αυτό ακόμη σε νιώθω, κι ας λείπεις
Γι' αυτό ακόμη θυμάμαι τη γεύση των χειλιών σου, κι ας έχουν περάσει τόσοι μήνες
Γι' αυτό ακόμη θυμάμαι τη μυρωδιά σου
Σαν από σπάνιο λουλούδι που μαράθηκε
Εσύ άραγε να θυμάσαι; Με νιώθεις καθόλου όπως εγώ; Με ονειρεύεσαι όπως πολύ συχνά κάνω;
Γιατί ακόμη κι αν πολύ καλά το κρύβεις, νιώθω πως δεν έχουν όλα πια πεθάνει
Νιώθω πως θυμάσαι πολλά, μα δείχνεις λίγα
Κρύβοντας καλά την ευαίσθητη καρδιά σου
Παίζοντας ένα ρόλο για σένα αταίριαστο
Μα εγώ σε ξέρω ό,τι κι αν λες
Πως πίσω από τις λέξεις και την κρύα στάση σου
Κρύβεις καλά τον όμορφο εαυτό σου
Που καμιά φορά, δειλά τον φανερώνεις, έτσι για μια στιγμή, μα αν πληγωθείς;;
Γι' αυτό και πάλι τον κρύβεις
Σ' έχω καταλάβει πια και ξέρω πως θυμάσαι!
Ο άλλος σου εαυτός σε πιέζει να ξεχνάς, μα το ξέρω πως ποτέ σου δεν το έκανες στ' αλήθεια
Γιατί σε ξέρω πλέον, γνωρίζω ότι κρύβεις "εσένα"
Ντρέπεσαι καμιά φορά για όσα νιώθεις, μα είσαι τόσο γλυκός
Ίσως γι' αυτό να ντρέπεσαι χωρίς να πρέπει
Και σ' αγαπώ πρέπει δεν πρέπει!

Κάθε φορά...

Κάθε φορά που γελάς, με ό,τι μπορεί να είναι αυτό
Πιάνω μελάνι και χαρτί προσπαθώντας να αποκρυπτογραφίσω όσο καλύτερα μπορώ το χαμόγελό σου
Και δεν ξέρω αν πρέπει κι εγώ να χαρώ γι' αυτό το χαμόγελο
Αλλά και πάλι είναι μια ιδιαίτερη στιγμή
Κάθε φορά που μιλάς, σταματώ ό,τι κι αν κάνω
Προσπαθώντας να σε αφουγκραστώ, να κρατήσω τα λόγια σου όσο πιο καλά μπορώ στη μνήμη μου
Και η μελωδική φωνή σου να γίνει ο δικός μου πλέον ύμνος
Που με ταξιδεύει σ΄άλλους κόσμους μακρινούς και όμορφους
Και κάθε φορά που γελάς για λίγο τρέμω
Φοβάμαι...φοβάμαι μήπως γελάς με "εκείνη" μαζί ή της χαμογελάς
Και γιατί άλλωστε να φοβάμαι;;
Μήπως σε έχω και φοβάμαι μην σε χάσω;;
Ή σε είχα κάποτε και τώρα πονάω όταν σε βλέπω με "εκείνη";;
Τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει...
Κι άλλωστε "εκείνη" δεν θα μπορούσε να ήταν μαζί σου
Κι όμως σε "εκείνη" χαμογελάς, με "εκείνη" μιλάς, κι "εκείνη" μόνο χαιρετάς
Εγώ απλά στέκομαι και κοιτάω μην μπορώντας να κάνω κάτι 
Γιατί "εκείνη" είναι άτομο δικό μου, αγαπητό, να το μισήσω δεν μπορώ...ούτε να το φθονίσω
Έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορέσω να μισήσω κάτι που εσύ αγαπάς
Και κάθε φορά που μιλάς εύχομαι να 'ναι μαζί μου
Να μου πεις έστω και ένα απλό "γεια", απ' τα χείλη σου θα 'ναι λυτρωτικό
Κι όμως κάθε φορά καταλαβαίνω πως μόνο με μένα δε μιλάς και κατεβάζω το κεφάλι
Προσπαθώ να κρύψω την πίκρα μου, την απογοήτευσή μου
Σκέφτομαι πόσα έχω για σένα στην καρδιά μου, αναρωτώμενη αν θα μπορέσω ποτέ να σου τα δώσω
Αν θα μ' αφήσεις να το κάνω...γιατί το κλειδί του "μέσα" μου το έχεις μόνο ΕΣΥ!
Κι αυτό το "μέσα" παλεύει μέρα-νύχτα να βγεί έξω, να 'ρθει μπροστά σου
Και το κρατάω με νύχια και με δόντια, προσπαθώ να το δαμάσω
Πάνε πια δυο μήνες που παρακολουθώ το γέλιο και τη φωνή σου
Τα 'χω μάθει πλέον απ' έξω, κι αυτό είναι πολύ κακό
Γιατί ότι γράφει δεν ξεγράφει...
Και δεν το λένε μόνο για το χαρτί, ξέρω πως ισχύει και για την καρδιά
Τα συναισθήματα γράφονται εκεί και είναι πολύ δύσκολο να σβηστούν, σχεδόν ακατόρθωτο
Κι έτσι έμαθα κι εγώ να βρίσκομαι εκεί γύρω σε σένα, παρούσα και ταυτόχρονα απούσα aπό τη ζωή σου
Στη ζωή που εύχομαι κάποτε να μπω... στην καθημερινότητά σου...στα απογεύματά σου
Και γιατί όχι...και σε κάποιες ίσως νύχτες που θα έχεις την ανάγκη να μιλήσεις για όλα αυτά που ελάχιστοι για μας γνωρίζουν
Να 'μαι πλέον κι εγώ κάπου-κάπου ο λόγος για τον οποίο χαμογελάς
Να 'μαι "εκείνη" που μαζί μιλάτε
Σκέψου...δεν θα τρέμω πια κι ούτε θα φοβάμαι όπως τώρα κι εσύ θα 'σαι ο εκλεκτός μου
Θα σε προσέχω και θα φροντίζω πάντα να χαμογελάς...
Γιατί έτσι έχει αξία η αγάπη...γιατί με το χαμόγελό σου ζω...

Ψιχάλες

Κι όμως ξέρω πως δεν έπρεπε να φύγεις
Γιατί σ αγάπησα πολύ και σ αγαπώ
Δε θα ξεχάσω μα επίσης δεν θα κλάψω
Θα σ αγαπώ ίσα με το Θεό
Κι αυτή η αγάπη ό,τι κι αν γίνει δεν πεθαίνει
Θα σαι το άλλο της ζωής μου το μισό
Έρωτες έρχονται και φεύγουν πεινασμένοι
Μα όσο χορταίνω άλλο τόσο σε ζητώ!
Τη μορφή σου διακρίνω στις ψυχάλες
Σ' αυτές που μ άρεζε μαζί να μοιραζόμαστε
Χαμογελάς τόσο γλυκά σα να ταν τότε
Το σ αγαπώ σου λέω ξανά ψιθυριστά
Τη μυρωδιά και τη γεύση των χειλιών σου
Θέλω να νιώσω, μα εσύ είσαι μακριά
Χάνεσαι, φεύγεις καθώς φεύγει κι η βροχή
Κι εγώ λυπάμαι που μαι πάλι μοναχή
Άλλο ένα όνειρο ήτανε κι αυτό απ τη βροχή
Γι αυτό ίσως να την αγαπώ τόσο πολύ!
Κάθε που βρέχει σε κοιταζω στις ψιχάλες της!