Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Ψιχάλες

Κι όμως ξέρω πως δεν έπρεπε να φύγεις
Γιατί σ αγάπησα πολύ και σ αγαπώ
Δε θα ξεχάσω μα επίσης δεν θα κλάψω
Θα σ αγαπώ ίσα με το Θεό
Κι αυτή η αγάπη ό,τι κι αν γίνει δεν πεθαίνει
Θα σαι το άλλο της ζωής μου το μισό
Έρωτες έρχονται και φεύγουν πεινασμένοι
Μα όσο χορταίνω άλλο τόσο σε ζητώ!
Τη μορφή σου διακρίνω στις ψυχάλες
Σ' αυτές που μ άρεζε μαζί να μοιραζόμαστε
Χαμογελάς τόσο γλυκά σα να ταν τότε
Το σ αγαπώ σου λέω ξανά ψιθυριστά
Τη μυρωδιά και τη γεύση των χειλιών σου
Θέλω να νιώσω, μα εσύ είσαι μακριά
Χάνεσαι, φεύγεις καθώς φεύγει κι η βροχή
Κι εγώ λυπάμαι που μαι πάλι μοναχή
Άλλο ένα όνειρο ήτανε κι αυτό απ τη βροχή
Γι αυτό ίσως να την αγαπώ τόσο πολύ!
Κάθε που βρέχει σε κοιταζω στις ψιχάλες της!

2 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο, ποίημα, Ναταλία. Με ψυχική ευαισθησία. Χρόνια πολλά και ευτυχισμένες εορτές, σου εύχομαι, με υγεία πάνω απ' όλα και με τα απαραίτητα προς το ζειν. Πάντα δημιουργική να είσαι σε ότι κάνεις. Καλή χρονιά -όπου να 'ναι. Με σεβασμό, Γεράσιμος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γεράσιμε,

    Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Να σαι καλά, καλές γιορτές! Καλό βράδυ... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή